dagboek

Ik blijf niet šŸ˜‰

Dit is de neerslag van prettig gepieker en onrustige bespiegeling, zonder evenwicht, inconsistent, absurd, ironisch en doodernstig. Als dagboek zonder feiten werpt het zich uit in aforismen, neologismen, gedichten en andere nutteloze formuleringen, vluchtig, haastig, traag, wakend.
-Ilja Van Peel

Zondag 15 december 2019

Een vervullend leven heb je pas met zelfaanvaarding. Het is nodig om goed te werken. Het is nodig om zinvolle, prettige, voedende relaties te hebben. Zelfaanvaarding vind je niet door jezelf nog meer onder druk te zetten: “ik moet loslaten, ik moet diĆ«ten, ik moet de verkeerde mannen mijden, ik moet positief leren zijn, ik moet tof zijn, ik moet wat minder saai zijn, ik moet meer moeite doen, ik moet meer rekening houden met anderen, ik moet het allemaal van mij af kunnen zetten, ik moet vermageren, ik moet doorgaan ook al wurgt m’n werk me”, enzovoort.

Zelfaanvaarding ontstaat wel als je je lijfelijk-zintuiglijk gewaarzijn vergroot (wat denk en voel ik, wat merk in mijn lijf, wat trekt mijn aandacht,…), dat vervolgens goed beluistert en ernstig leert nemen en als laatste stap, het uitspreekt bij anderen. Ziedaar een samenvatting van mijn psychotherapie, waarvan zelfaanvaarding het hart is. Mits de juiste begeleiding, die enerzijds nuchter en no-nonsense is en anderzijds warm en mild, evolueer je daar vanzelf naar. Niet met voornemens of grote inspanningen of kunstmatige truuks die je moet toepassen. Maar door gewoon samen met mij te kijken naar wat er is. En te blijven kijken. Wie blijft bij wat er is, verandert.

Zaterdag 14 december 2019

“Politiek verdeelt de mensen.” (Panamarenko, Ā°5-2-1940 ā€ 14-12-2019)

Donderdag 12 december 2019

Bericht aan alle websites ter wereld die ik nog ga bezoeken. JA, ik aanvaard alle cookies. Neem gerust mijn privacy enzo, geen probleem, maar vraag het mij niet meer aub. Met dank.

Zondag 1 december 2019

Een minder druk leven krijg je door je je te bevrijden van je angst om alleen te zijn.

December 2019

November 2019

Donderdag 28 november 2019

Op verzoek van sommigen, hierbij nog eens uit de oude doos..:

Welkom in de Wildernis

Welkom in de Wildernis. Bedankt dat je mee wil gaan. Dat je verdraagt dat ik weer stop halverwege. Of een verdovend elixir neem tegen de pijn. Bedankt dat je mij al die tijd wou volgen, weg in, weg uit. De kronkels neem je erbij, de regen in mijn ogen als ik weer iets vergeten ben, de mist in mijn kop als je tegen me praat, de wind van mijn felle, botte woorden, de storm als het het mij niet zint. Je pakt het. Je vergeeft me dat ik verveeld raak bij het minste. Dat ik duizend ideeƫn heb en er drie uitvoer, die drie die je verwenst. Je zucht als ik je beledigd heb. Je komt voor me op als ik het weer verpruts. Je houdt van mij en ik van mijn passies. Je blijft bij me ook al duw ik je af.

Misschien doe je het voor de tonnen energie die ik aanvoer. Voor de inspiratie die je zelf niet zo hebt. Voor de kracht waarmee ik je van je zetel naar de wereld breng. Voor het andere, het anders zijn, mijn openhartig zeggen wat ik denk en voel.. Je weet soms te veel van me. Of je doet het voor mijn verbeelding. Want een zoeker is vindingrijk. Ik maak voortdurend nieuwe dingen. Ik schep en schep en schep daar graag over op. Zo pakt mijn leven in het kwadraat het kleurloze aan: het wil olie op het vuur en is niet bang voor de gensters. 

Ik beloof je van alles maar ik maak het zelden waar. Ik moet vooruit, waarheen weet ik niet, dieper de wildernis in, want alleen die ken ik en kan ik verdragen. Zo slinger ik hoog boven de Nuance en spring er zelden in. Ik overdrijf liever, van prikkel naar prikkel, op de vlucht voor het neutrale, spartelend tegen het saaie, uur na uur omhoog en omlaag, dan weer droef, dan weer euforisch, dan weer bang, dan weer kwaad. Mijn film kent geen regie: vooral applaus bepaalt hoe het verder gaat.

Stilstaan is sterven dus altijd heb ik haast. En toch kom ik te laat. Te laat op mijn begrafenis wie weet, en rond mijn kist roepen ze misschien nog dat ik niet stil genoeg lig. Na de crematie gaat dan de urne open en ziet iedereen hoe verstrooid ik blijf. Ik heb me dan een leven lang buitenspel gezet. En altijd gesmeekt om te mogen blijven: op school en op mijn werk en thuis. Wie mij vernedert laat ik los, waardoor ik op de rand loop van ā€˜ernaastā€™ en ā€˜erbijā€™. Maar: ik zal geleefd hebben en jij zult het weten. In mijn ADHD-full-option wagen, met dit all-in pakket van stomende drang, zoekend naar oorspronkelijkheid, met de geestdrift en het ongeduld dat zowel vernietigt als vormt. Ik heb een wispelturige tong en een rusteloos lijf, onhandige handen en een warrige kop. Maar samen kunnen ze toveren.

Er is geen rust, er is geen midden, niets blijft langs de driftweg gelijk. Dus ja, ik kus de kern van dit leven, ik ontketen en ik ontwapen, ik ben makkelijk te buigen maar zelden te kraken. Dit is mijn wildernis en jij bent mijn tochtgenoot. Wat een krachttoer van je, daarvoor teken ik met liefde. Ik stop nooit want ik ga dromend vooruit. Maar als je mij vasthoudt, gaan we samen. En ook dat is een vorm van blijven.

Ā© Ilja Van Peel  2010

Dinsdag 26 november 2019

Wat we zeggen is altijd de waarheid -1.

Het was vier uur ‘s middags en ik had nog steeds niets om me zorgen over te maken. Ten einde raad dacht ik dan maar aan later.

Onze intiemste getuigen zijn onze zakdoeken, in de buurt bij de meest persoonlijke gebeurtenissen zoals huilbuien, seks, ziekte, dood.

Maandag 25 november 2019

Zet twee mensen samen en ze praten over een derde. Altijd. Zet een groep mensen samen en ze praten, als ze even in subgroep zijn, over de anderen. Dat is niet eens ‘geroddel’, dat is de mens. Wij zijn zo. Niets is belangrijker voor ons dan wat andere mensen doen. Daarom dat mijn adagium in de therapie altijd is dat alle problemen uiteindelijk relationeel zijn. In plaats van in het intakegesprek te vragen: ‘wat scheelt er’ zou je al evengoed kunnen vragen: ‘wie scheelt er’? Met wie lukt het zo moeilijk?’

Dinsdag 19 november 2019

Iedereen die met rouw kampt, zou ooit de film ‘Tous les matins du monde’ (1991) moeten zien.

Dinsdag 5 november 2019

Nu, het is allemaal maar de vraag of dat een antwoord is.

Maandag 4 november 2019

Een van mijn meest voldoening gevende ervaringen is het moment waarop een cliĆ«nt in mijn therapie zich gewaar wordt van zijn kettingen en die verrukt, fier, verontwaardigd afwerpt. Dat rechtstaan in verzet, die liefde voor de vrijheid concreet gemaakt in ‘ik moet niet meer, ik mag’. Hoe sterk door zichzelf en de gekke wereld eerst beknot, en nu in tranen, kinderlijk blij dat het allemaal veel eenvoudiger was dan verhoopt; de oplossing van het lijdensvraagstuk lag al die tijd voor het grijpen. De ogen en mond vol verbazing dat niet in de reĆ«le wereld, niet in de reĆ«le wereld, niet in de reĆ«le wereld, noch in het intellectuele stutwerk van de jeugdjaren door een of andere slimmige wijsneus zo benoemd als een zoveelste ‘moeten’, maar in zichzelf, hier en nu, in zijn geheel, de sleutel tot alle aanvaarding of kastijding ligt. Dat elke seconde een nieuwe keuze van zelfwaardering vormt, een nieuwe kans die al dan niet wordt benut. En dat daarna pas de toepassing zicht toont in de reĆ«le wereld en zich als vanzelf voltrekt. Hoe wonderbaarlijk! Dat is het verse, het hoopvolle en dus het levenslustige waar de lijdende cliĆ«nt al die tijd naar zocht en dat na veel wroeten werd gevonden.

Zaterdag 3 november 2019

Opgelet. Waar ze je een koffie aanbieden verwachten ze veel van je geld te zien. Of het nu banken, advocaten of kappers zijn. 

Vrijdag 1 november 2019

En als onze geliefkoosde muziek nu eens vooral de muziek is die ons op psychologisch oerniveau verwent? Die ons, als wij vooral vaderlijke geruststelling en stevigheid willen voelen, plezier doet met donkere stevige dansbeats? En als we de kreet van moederlijke nabijheid willen horen, we dan vooral voor de hoge lange noten vallen, enzovoort? (Of is dat te freudiaans? Nochtans zie ik dat eerder als evolutionair dan als freudiaans. En intellectualiseerde Freud niet als een volleerde dramaturg wat eigenlijk evolutionair is?) Kan iedereen dat effe in zijn muziekkeuze nagaan aub?

Oktober 2019

Donderdag 31 oktober 2019

Als je een paar weken of maanden geĆÆnvesteerd hebt (je hebt je voor iets of iemand ‘gegeven’, bv. voor een taak, een partner, zorg voor zieke, je aangepast aan een grote verandering, verbouwing, etc.), hoe positief, leuk, voldoeninggevend het project ook was, dan moĆ©t je nemen/ontvangen/incasseren/uitrusten. Het zal wel met hersentjes en bijniertjes enzo te maken hebben, de stress die moet zakken enzo, maar wat mij verbluft is de lange tijd die daarvoor nodig is. Ik zie cliĆ«nten die graag hun oude leven willen hernemen na een stressperiode (lees: grote verandering). Maar eigenlijk moet je zeggen: alle ramen en deuren toe, effe geen likes meer tellen op Facebook en: naar binnen keren. Ontprikkelen, terugplooien, herstellen, homeostase. Het gebrek aan decompensatie is te zien bij beroemdheden die hun evenwicht verliezen en onderuit gaan.
Misschien is een zinnige regel: drie maanden stress, drie maanden extra weinig blootstelling aan stressoren. Ik zeg maar wat.

Dinsdag 8 oktober 2019

Het was weer als vroeger
de dingen hadden geen achterkant
een veld ging over in lucht
en de lucht, die was oneindig

met tikkende harten tussen de takken
de oren wijd, onze kleren te smal
hervielen we graag in dat oudste feest

en nog, als mijn lip de nieuwe wereld verkend had
blƩƩf alles waar, de droom verzegeld
ik geloofde dat pijn iets voor oude mensen was
en dat tijd en wij, hetzelfde schreven

Ilja Van Peel

Maandag 7 oktober 2019

Doen wat je graag doet. Zien wie je graag ziet. Moet je nog iets anders?

September 2019

Woensdag 25 september 2019

Les philosophes sont plus anatomistes que mĆ©decins: ils dissĆØquent et ne guĆ©rissent pas. (Antoine de Rivarol)

Autonomie? We zijn totaal niet autonoom. We zijn een netwerk. Niet dat dat nieuw is, wel dat we dat graag vergeten. Autonomie is meer iets voor smartphonebatterijen. En dan nog, veel langer dan een uur of acht duurt dat ook niet.

Je slaapt bepaalt de horizon van je volgende dag.

Angst ontstaat door gebrek aan de juiste actie.

De lekkerste vraag waar niemand kan afblijven: ‘Waar moet de mens naartoe?’

Vrijdag 20 september 2019

”s Anderendaagsfactuur’
De vermoeidheid en het wrakgevoel de volgende dag, na te lang opblijven. Op een bepaalde leeftijd wil je die rekening niet meer. Of toch zeker niet meer met domiciliƫring.

Een bekend adagium in het schaken is ‘If you see a good move, look for a better one’ (Lasker). Bij relatieproblemen: als je ruzie hebt, laat de ruzie voor wat het is. Zoek wat eronder zit bij jou. En vertel het.

Vrijdag 13 september 2019

‘Friemelstoelen’
Stoelen op de achterste rij in de cinema. Bv: ‘Het koppeltje koos voor de friemelstoelen omdat dan niemand hun handen kon zien.’

Dinsdag 10 september 2019

Hoe graag we het ook willen, er is geen zuivere positie van waaruit onze mening algemeen waar is. Van zodra Ć©Ć©n andere mens onze mening tegenspreekt is ze aangetast en kan ze onmogelijk algemeen geldig zijn. (Dit geldt natuurlijk niet voor feiten zoals de zwaartekracht etc.) Onze hobby: meningen aankleden als feiten zodat we meer gelijk krijgen (niet: gelijk hebben). Ps dit is een open deur. En een mening.

Zondag 9 september 2019

Elk conflict, elke kwetsuur, elke mentale pijn die we lijden is een verwittiging van de dood. Die willen we zo weinig mogelijk horen. Niet omdat wij zo bang zijn voor de dood maar voor de eenzaamheid, voor het niet meer verbonden zijn. Dat is het ergste wat ons kan overkomen. Niet de dood. Gelovigen dragen in hun beeld van het hiermamaals een niet-afgesneden zijn van anderen. Daarom vrezen zij de dood veel minder. Geloof gaat niet over God maar over de mens.Uiteindelijk komt alles in de therapie, op welke manier de therapeut ook werkt en met welke zorgen de cliĆ«nt ook komt, neer op: ‘Kom, stop nu maar met jezelf te pijnigen. Je mag je nu graag beginnen zien.’

Vrijdag 6 september 2019

O, was je maar hier… !
(Ik heb nog een washandje en douchegel liggen)

Een goeie film is een film waar de toeschouwers geschokt de zaal verlaten in Cannes.

Als ik honger heb, stuwt mijn brein mij naar de supermarkt. De supermarkt van haar kant trekt mij naar zich toe door hoe ze zich begerig opstelt. Maar hoe noem je het totaal van die twee bewegingen?

Dinsdag 3 september 2019

Ik heb zĆ³ weinig te vertellen. Maar hoe schrijf je daar een boek over.

Er zijn globaal drie soorten persoonlijkheid bij katten te vinden: vriendelijk/vrijpostig, actief/agressief en verlegen/zenuwachtig. Weinig verschil met mensen.

Gezien deze week: een pvda-lid dat een appartement verhuurt. Een antikapitalist die workshops geeft met zijn Mac. Ziedaar de mens.

Tous les matins du monde sont sans retour. Ik verloor mijn beide ouders toen ik ze nog nodig had. Niets kan dat compenseren.

Maandag 2 september 2019

Politiek is het betonneren van het eigen gelijk.

Augustus 2019

Dinsdag 20 augustus 2019

Nacht is de hond die de slapelozen bijt.

Het dominante model is ‘voor altijd’. Dat liefdesmodel waarin je elkaar kiest voor het leven. We moeten van dat model af. Het zet ons onder druk, niet in het minst onder morele druk. Het schept heftige verwachtingen en zenuwachtigheid bij het koppel als het nog maar een beetje lijkt te ‘mislukken’. Het is een opgestoken vingertje dat erkent dat seriĆ«le monogamie weliswaar steeds vaker voorkomt maar dat niet als evenwaardig ziet. Het is nog een fossiel van het katholieke denken. Als we nuchter denken, zien we dat de kans op een compleet samenleven tussen twee mensen tot hun tachtigste, totaal niet zo evident is. In feite is de kans dat dat op al die tijd niĆ©t meer lukt, veel groter. Twee mensen die in de huidge tijd, met al hun economische, sociale, psychologische, familiale onafhankelijkheid nog sterk kunnen veranderen, anderen ontmoeten, nieuwe interesses kunnen krijgen, belangrijke gebeurtenissen meemaken,… Het moet allemaal nogal meezitten! En bovendien, wie zegt dat dit moet ‘lukken’? Dat dit het beste is? Kennnen we intussen niet allemaal iemand die zich pakken beter voelt in een tweede of derde relatie?

Nee, het heeft niet langer zin om ons daarmee te kwellen. Voor de Ć©Ć©n is het ideaal, voor de ander ongewenst, onmogelijk, onvoorspelbaar. Iedereen evenwaardig met z’n keuzes in het leven. Ik zie relaties als ontwikkelingsfasen, of passend, parallel lopend bij de individuele ontwikkeling van twee mensen. Soms zal er in die relatie best wel het leeuwendeel van alle nodige ingrediĆ«nten zitten om het levenslang bevredigend te vinden. Vaak echter niet. We zijn onderhevig aan zeer veel schommelingen, vervellingen, perspectiefwissels, enz. Dat heeft niet eens zoveel met de relatie zelf te maken denk ik. Meer met ons individuele leven.

Ja, soms kan veel praten, in relatietherapie gaan, tijd geven, afwachten, de relatie terug op de rails krijgen. Maar anderzijds: soms is het gewoon op. Simpel. De relatie van twee, tien, dertig jaar, heeft dan zijn beste tijd, zijn bloei gekend en is nu in de verwelking. Ook dat is de natuur van hoe wij zijn. De romantiek, de sociale druk, het geloof, onze opvoeding, kunnen proberen om dat tegen te houden. Om voor te liegen dat dat niet kan. Niet mag. Maar de mens is zo hartstikke de mens. Dus ja, een zogenoemd prachtkoppel kan over een paar jaar splijten tot ieders verbazing. Verbluft kijkt iedereen het aan. En door het dominante model van ‘dit is mislukt’, volgt groot drama. Dan bedoel ik niet de pijn van het scheiden, die er bij hoort. Nee, ik bedoel het extra drama van het ‘niet geslaagd zijn’, van het voor eeuwig-en-altijdfeestje dat niet doorgaat. Van het ongeloof. De sociale vernedering. De strijd. Het zoeken naar argumenten tegenover de ander, het schuld zoeken (ontrouw is een hele goeie om het kapotte niet als een wederzijdse verantwoordelijkheid te moeten zien) allemaal om maar niet te moeten zeggen: het is gewoon… Op tussen ons.

Maandag 19 augustus 2019

Er was eens man die niet online was.

Zondag 18 augustus 2019

O, lyfste, weest welkom in myn huyz. Myn haar zal yndelijk gewassen zyn.
(Oud-Perzische wijsheid, veel cijfers voor Chr.)

Donderdag 15 augustus 2019

Het lijkt dat wij onze principes dienen. Maar dat verdient een copernicaanse klets. Nietzsche zou het met me eens zijn dat onze principes ons dienen. Ze zijn griezelig modificeerbaar.

Historische bijziendheid noem ik de afstand die we missen in onze blik op de huidige, vorige en toekomstige tijd. Zo is het bon ton om te zeggen dat in deze tijd alles verandert, er vandaag heel veel gebeurt in de wereld, we er slecht voorstaan, de jeugd apathisch is, de wereld erg gevaarlijk is, we moreel afdwalen naar een zompig laissez-faire en de politiek onbetrouwbaarder is dan ooit. Dat is prettig lezen in kranten en schreewt om wat alarmerende prentjes en getuigenissen, maar het is ontrukt aan historische nuchterheid. Waren de pest, heksenverbranderij, kinderarbeid, hongersnood, gebrek aan vrouwenrechten, dictatuur, veldslagen enz enz dan niet minstens zo erg? En vergeten we daarmee hoe hard we nu genieten van diplomatie, algemeen stemrecht, stijgende welvaart, aanvaarding van homoseksualiteit, Europese vrede, betere gezondheidszorg en een bijna hysterisch voorbeeldige pedagogie? Een extra stap achteruit levert altijd een betere perceptie op.

Woensdag 14 augustus 2019

Therapeut tegen een cliĆ«nt in de supermarkt: ‘Ha, Christine! Alles goed?
En indien ja, waarom niet?’

‘Doodloos’
Levend. Bijvoorbeeld: de poes lag doodloos in het zonnetje.

Een belangrijk werk in psychotherapie is de cliĆ«nt helpen zijn of haar zelfwaarde te vergroten. Vaak kent het zelfbeeld blutsen en deuken door pijnlijke ervaringen en door de gedachten daarover. De cognitieve gedragstherapie (die het natuurlijk van de stoĆÆcijnen en de boeddhisten pikte) zet sterk in op het ontkrachten van irrationele of beschadigende gedachten. Ik werk eclectisch dus ik pas deze methode ook toe.
Het is niet enkel voor therapiecliƫnten van belang. Iedereen heeft baat bij het neutraliseren en zingeven van gedachten. Bijvoorbeeld:
‘Ik heb veel spijt dat ik destijds mijn werk heb opgegeven’ wordt: ‘Ik maakte toen een keuze die me de beste leek. Nu zie ik er nog andere.’
‘Ik ben heel moeilijk in het starten van een relatie’ wordt: ‘Ik bescherm mezelf door niet zomaar in een avontuur te stappen maar het zou me helpen als ik de rem wat los.’
‘Ik ben heel introvert’ wordt: ‘Ik laad mijn batterij vooral op als ik alleen ben. Bij anderen zijn vind ik ook wel eens fijn maar dat kost me van mijn batterij. Als ik thuis ben, laadt mijn batterij het snelst op.’

In de geest van Viktor Frankl kun je zeggen dat mensen om moeilijke situaties aan te kunnen vooral zingeving nodig hebben (Frankl was psychiater en overleefde de holocaust). Door eindeloos te problematiseren help je de cliĆ«nt niet naar boven, je duwt hem naar beneden. Anders gesteld: je kunt door neutraliseren en zingeven hoop geven. Hoop is opgewonden kansen voelen. Je moet niet zozeer weten waarvoor je wil leven, maar waarvoor je moet leven. Het moeten, zoals je kinderen grootbrengen, een boek schrijven, vrijwilligerswerk doen, een zaak uitbouwen, voor je moeder zorgen,… Brengt je veel verder dan een grillig ‘willen’. Het moeten is je eigen prettige hartsdwang afkomstig van je einddoel. Willen is meer een vaag project met kans op stagnatie of fragmentatie onderweg.

Zaterdag 10 augustus 2019

Slijpend Ijsland van duizend stenen
ik verbleek bij je voorstelling van rust
al kookt het front diep door je heuvels
tillen meren hun koele sculpturen op

vegen vergeten rood en blauw de aarde
daalt de noordse stern langs rotsen en as
al wasemen je bronnen koorts in hun rivieren
wint veldslag na veldslag het goudgroene mos

tikt de zon nog uit de maat en valt daardoor
des te meer je zwijgen op
Ijsland, Ijsland
je hakt verstand van ogen los

Ilja Van Peel

Woensdag 7 augustus 2019

Ik bevind me in een inktzwarte show. De goochelaar slaat me met zijn stok, de clown plet mijn tenen met zijn grote clownsschoenen. Nu ontkomen aan de grimas en geloven dat elke tent zijn uitgang heeft.

‘Politieke ruitenwissers’
Tactische meningen waarmee mensen in hun denken of in discussies, complexe zaken naar de eigen linkse of rechtse politieke voorkeur schuiven. Zo bevrijdt men zich van de onwetendheid en inherente ambiguĆÆteit. Het is immers bijna onmogelijk om tien zinnige, juiste uitspraken na elkaar te doen. We vullen onze koppen en monden met meningen, meningen, meningen zonder zorgvuldig denken. We zijn politieker dan ons brein aankan.

Zondag 4 augustus 2019

Een goeie manier om in slaap te vallen is je schaapjes complex maken. Ik denk bijvoorbeeld na over de uitspraak ‘Ik moet grenzen leren stellen.’ Wat is dat dan eigenlijk? Wat doe je dan eigenlijk? Hoe stel je een grens? Waaraan herken je een grens? Is het mijn grens of iets tussen mij en de ander? Is het een zone, een bareel? Of ik denk na over zoiets als ‘tijd’. Wat is dat eigenlijk, tijd? Waaraan merk je tijd als er geen klokken zijn? Heeft tijd grenzen? Is tijd echt of perceptie? Is tijd zonder ruimte mogelijk? Is er niet altijd ruimte? Als het niet helpt, maak ik de vraag ingewikkelder en laat me niet afleiden, ik moet hard werken en het onderzoeken. Niet zelden val ik er binnen de tien minuten van in slaap.

Als je geen klik voelt met iemand is dat omdat je je er niet persoonlijk genoeg bij kunt uitdrukken, om welke soms mysterieuze reden ook. Veiligheid is de grond die onze voeten verbindt.

De fusie van diepe verbondenheid, oude spanningen en vervreemding wordt ook wel eens ‘familiefeest’ genoemd.

‘Je hebt je bestemming bereikt’, zei mijn gps. Hij moest eens weten. 

Vroeger namen we hosties. Nu Trazolan.

juli 2019

Woensdag 31 juli 2019

Er is een link tussen angstig zijn en integer zijn. Alsof het samenhangt.

Dinsdag 30 juli 2019

‘Tuinieren voor Godot’
Zoals alle Vlamingen, tussen maart en november hard in de tuin werken maar er nooit gaan inzitten omdat dat niet mag van het arbeidsethos.

Maandag 29 juli 2019

‘Ocharmiteitsindex’
Slecht geslapen? Tegen een paaltje gereden? Je hond dood? Een uitbrander van je werkgever gekregen? Droevig aan iemand teruggedacht? Je mandje aubergines en trostomaten laten vallen in de supermarkt? Dat is allemaal tamelijk ocharme en draagt bij aan je dagelijkse ocharmiteitsindex. Een nieuwe hobby, een reis winnen met Nutella, een last gewoon aanvaarden, doen de index terug dalen.

Zondag 28 juli 2019

Moe worden we pas, van onze niet-gehuilde tranen (Riane Malfait).

Zaterdag 27 juli 2019

‘Lepelterreur’
Het ondraaglijk geluid van iemand die te lang of te luid roert of roert tout court.

‘Milieuthanasie’
Het actief inzetten van het levenseinde van de aarde door een plastic potje te kopen of met een bedrijfswagen te rijden.

Vrijdag 26 juli 2019

‘De klem van onbeleefdheid’
Tijdsbestek van je bezoek waarbinnen je niet kunt ontsnappen. Wordt verlengd met voedsel en drankjes. Bij elke klemverbreding van de gastheer of gastvrouw is een direct ingrijpen vereist om verlenging van je bezoek te voorkomen. Een nette, rake klemversmalling is het alsoftoilet. Het is het installeren van een eindpunt om terloops te kunnen zeggen dat je doorgaat nadien. Zo komt het minder onbeleefd over. Het alsoftoilet duwt de tweede poot van de klem in alle vriendelijkheid maar even grote vastberadenheid, terug naar waar jij wil, niet waar de gastheer het wou plaatsen. De gastheer plaatst altijd zo breed mogelijk om niet onbeleefd te zijn. De gast moet ook nauwkeurig inschatten wanneer de gastheer hem een beetje beu is. Niet simpel.

Donderdag 25 juli 2019

Moed ontstaat als we ophouden dapper te zijn.

De primaat van de politiek is het primaat van de politiek.

Een bibliotheek in 2019 is een grote zaal met boeken zonder de storende aanwezigheid van mensen.

Iemand die zich te erg bemoeit met een ander, wil compenseren dat hij emotioneel niet dicht genoeg bij die ander raakt. Het effect is nog meer afstand.

De moeder zou alles voor haar baby doen. Dus de moeder dient de baby. De baby staat daarom boven de moeder. Dus zorgt de baby meer voor de moeder dan de moeder voor de baby.

Dinsdag 23 juli 2019

Kranten en nieuwsflitsen verspreiden een kwalijke, verslavende geur. En met alle geuren is het zo, dat je ze vergeet als je er maar lang genoeg in vertoeft. En dan slaat de verdwazing toe. De domheid van voor en tegen. Van oorzaak en gevolg. Van wij en zij. De grote actuafles, die een weldoende parfum lijkt te geven maar eigenlijk geestdodende gassen lost.

Dat typeert ten voeten uit de mens: dat hij voelt dat Ć©Ć©n van zijn veters te los zit, die opnieuw bindt en daardoor ontevreden wordt over de andere schoen zodat hij die ook moet doen. Dat is hoe wij van hot naar her hinken in het leven.

Hopelijk is er na het hiernamaals nog iets.

Woensdag 17 juli 2019

Angst is het modderbad waarin zelfs onze meest felle kleuren van woede en verdriet vervagen.

Ik hou van komma’s in zinnen. Komma’s doppen zinnen in bedachtzaamheid. ,,,

Ik zat op restaurant met een boek en een bord stoofvlees. De mensen keken naar het stoofvlees.

Vrijdag 12 juli 2019

‘Persgroet’
Wat zit er nog aan mogelijkheden tussen de beleefdheidsknik en de glimlach? De persgroet! Voor Vlamingen is deze derde optie belangrijk bij de begroeting van bepaalde bekenden zoals buren waar je nooit mee spreekt maar die jou wel altijd elke Jupilerbak en kattenbakvulling hebben zien uitladen. Je weet wel, allemaal heel tof maar ook zo leeg als een paasei, dat contact. Of de ouder aan de schoolpoort die je jarenlang kruist maar waar je werkelijk niets mee hebt. Je kunt niet standaard nors blijven zoals het een Vlaming eigen is, je moet toch wat moeite doen. Ontvlamingen. Daarvoor is er gelukkig de persgroet, die we allemaal bezigen. Je knikt en je perst je lippen opeen, alsĆ³f het een glimlach is. Met de persgroet zit je altijd en overal goed, ook als je de receptiebalie van je hotel weer eens passeert. Of in de zetel, naar mekaar, als je huwelijk ver heen is bijvoorbeeld.

Woensdag 3 juli 2019

‘Kinsoldaat’
Persoon met scherpe lange kin, als vechtwapen inzetbaar.



(Noot: overname, delen of verspreiden van (stukken uit) deze teksten mag enkel mits vermelding van auteur en dagboekdatum)